Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Στις προκλήσεις των γειτόνων μας οι Έλληνες έχουμε μάθει να απαντάμε με το «Μολών Λαβέ» είτε αυτοί είναι οι Πέρσες, είτε οι Άβαροι, Άραβες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Φράγκοι, Ιταλοί ή Γερμανοί, είτε οι Σελτζούκοι, οι Οθωμανοί Τούρκοι είτε οι Τούρκοι του σήμερα.
Σαν θέλει κανείς να μετρήσει τους εχθρούς της Ρωμιοσύνης κάποιον θα ξεχάσει μιας και είναι τόσοι πολλοί. Έναν όμως δεν θα ξεχάσει σίγουρα, τον αιώνιο αντίπαλο, τον σκληρότερο εχθρό, αυτόν που έχει κερδίσει με βία, πόνο και αίμα εκατοντάδες σελίδες στην ιστορία μας και αυτός είναι ο Τούρκος.
Από τον καιρό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα, ναι μέχρι και σήμερα, γιατί πολλοί νομίζουν ότι έχει υπογραφεί συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά όχι, καμμιά συνθήκη δεν υπογράφηκε και καμμιά ειρήνη δεν εφαρμόστηκε. Οι σχέσεις μας με τους απέναντι μοιάζουν περισσότερο με ανάπαυλα από μια σκληρή και χρόνια μάχη για ανασυγκρότηση και προετοιμασία ψυχών και σωμάτων μέχρι την συνέχεια της μάχης. Μιας μάχης που πάνω από 6 αιώνες δεν έχει αναδείξει νικητή.
Μάχη του Ματζικέρτ 1074, Άλωση της Κωνσταντινούπολης 1453, 400-500 χρόνια σκλαβιάς, 120 Επαναστάσεις, Παλιγγενεσία 1821, Ελληνοτουρκικός Πόλεμος 1897, Γενοκτονία των Ποντίων, Μικρασιατική Εκστρατεία, Μικρασιατική Καταστροφή, Σεπτεμβριανά, 2 εισβολές στην Κύπρο, Ίμια, παραβιάσεις, απειλές, ψυχολογικός πόλεμος, υποτίμηση, αδικία, πόνος, παράνομη κατοχή τόσα και τόσα άλλα και αυτά είναι μόνο ελάχιστα δείγματα της «Ελληνοτουρκικής φιλίας».
Τα χρόνια παίρνανε και εμείς βουβοί παρατηρητές, βλέπουμε τον Τούρκο από απέναντι να χαίρεται τις πατρίδες μας, να σεργιανίζει στα σοκάκια μας, να βεβηλώνει τις Εκκλησιές μας, να ζει στα σπίτια των προγόνων μας, να περηφανεύεται με την ιστορία μας, να γλεντά με τον πόνο μας, να μας απειλεί στον τόπο μας. Ως πότε όλα αυτά; Ως πότε θα μένουμε άπραγοι στην αδικία; Ως πότε θα τρέχουμε με την ουρά στα σκέλια λες και δεν είμαστε εμείς τα θύματα; Λες και δεν έχουμε προγόνους Ήρωες; Ως πότε θα καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια; Ως πότε θα τους αφήνουμε να εισβάλουν στα νερά μας; Ως πότε δεν θα αντιδράμε στις απειλές τους; Ως πότε θα τους αφήνουμε να καπηλεύονται την ιστορία μας; «Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά, μοναχοί σας λιοντάρια στις ράχες, στα βουνά;», όπως χαρακτηριστικά λέει ο στίχος από το ποίημα – τραγούδι του Ρήγα Φεραίου, ο Θούριος.
Ο Έλληνας δεν κάνει επίθεση, αλλά πρέπει να είναι έτοιμος όχι μόνο για άμυνα, αλλά και για αντεπίθεση. Οι Άγιοι έγραψαν, οι πνευματικοί μας εξήγησαν, οι καιροί έδειξαν και όλα δείχνουν πως το 1821 δεν είναι και τόσο μακριά.
Αδέλφια, προσευχή, προσοχή, εγρήγορση και καθημερινή αύξηση του πατριωτισμού, της φιλοπατρίας, της ΠΙΣΤΗΣ, για να γίνει λιθαράκι το λιθαράκι η Ελλάδα ελληνική όπως της αξίζει. Για να δει ο Θεός την προσπάθεια και να μας ευλογήσει.
Και να θυμόμαστε αδέλφια, μια μικρή νίκη κατά των παθών μας, κατά της ΝΤΠ είναι μια μεγάλη νίκη για το Έθνος! Όλα ξεκινούν από μέσα μας, όλα είναι πνευματική υπόθεση, όλα είναι ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, όλα είναι ΧΡΙΣΤΟΣ.
